PRZYŚPIESZANIE ZROSTU KOŚCI - REHABILITACJA

Przyśpieszanie zrostu kości  możliwe jest poprzez zastosowanie odpowiedniej rehabilitacji. Stosowane odpowiednich procedur, zabiegów z zakresu rehabilitacji i diety pozwalają przyśpieszyć zrost kości po złamaniu, a czasem nawet uniknąć wielomiesięcznej nieobecności w pracy i przedłużającej się rehabilitacji. Im szybciej kość się zrośnie po przebytym złamaniu, tym szybciej możemy powrócić do zdrowia i sprawności fizycznej. Pozwala to nam zaoszczędzić czas i środki finansowe konieczne do bycia na zwolnieniu lekarskim. Odpowiednie procedury znacząco skracają czas leczenia złamania i liczymy, że ich zastosowanie w przyszłości będzie standardem postępowania w leczeniu złamań.

Złamanie kości związane jest z przerwaniem ciągłości tkanki kostnej bardzo często widzianym na zdjęciu RTG. Kość zbudowana jest z tkanki, która w ciągu naszego życia jest narażona na działanie różnych sił i przeciążeń, które cały czas powodują przebudowę struktury kostnej, rosnące kości ulegają przekształceniom i cały czas są żywe tak jak i inne tkanki naszego organizmu. Osteocyty to komórki budujące kość. Natomiast osteoblasty to komórki tworzące kości. Zadziałanie sił, których szkielet tkanki kostnej nie jest w stanie wytrzymać powoduje złamanie kości.

W zależności od rodzaju złamania i jego charakteru wdrażane jest odpowiednie postępowanie – operacyjne lub nieoperacyjne. Niestety ze względu na oszczędności w NFZ najczęstszym a jednocześnie najstarszym i przestarzałym jest leczenie gipsem – bo jest najtańsze. Nie zważa się jednak uwago na fakt iż pracownik chce lub musi szybko wrócić do pracy. Jeżeli pacjentowi nie uda sie ubłagać o leczenie operacyjne, by zespolić szybko kość, na ratunek przychodzą nowoczesne sposoby leczenia złamań. W R-CITO są dostępne techniki i środki, które mają za zadanie przywrócić sprawność po złamaniu w jak najkrótszym czasie.

Pacjentów można podzielić na 3 grupy którym stosujemy zabiegi o najwyższym standardzie

Stosowane leczenie /Rodzaj zabiegu

 Gips lub łuską

Zespole metalowe ze stali chirurgicznej

Zespolenie metalowe z tytanu

Pole magnetyczne

Jest najlepszą metodą leczenia wszystkich złamań, gdyż przenika przez gips i nie rozgrzewa metali którymi zespolone jest złamanie

Laser

Niestety jeżeli jest założony gips bez okienka w miejscu złamania nie można wykonać zabiegu, a odwijanie longety niesie za sobą ryzyko przesunięcia odłamów

Ze względu na odsłonięte miejsce złamania można wykorzystać laser celem zasymulowania osteoblastów nie ryzykując poparzenia wewnątrz ciała.

Jonizacja wapniowa

Ze względu na brak dostępu do miejsca złamania nie można wykonać zabiegu

Ze względu na zastosowanie metalu przewodzącego prąd elektryczny doprowadziło by sie do poparzeń wewnątrz ciała pacjenta

Zastosowanie metalu nieprzewodzącego prąd elektryczny pozwala na wprowadzanie jonów wapnia bezpośrednio w okolice złamania.

 

Zabieg ten doskonale sprawdza sie u starszych osób które nie maja już takiego apetytu i często juz maja nietolerancją laktozy. Redukcja u osób starszych produktów nabiałowych bogatych w wapń powoduje ograniczanie dostarczania budulca z której kość jest zbudowana. Ponad to u kobiet w okresie menopauzy może dochodzić do zaburzeń wchłaniania i gospodarki wapniowej w organizmie. Jeżeli nie ma przeciwwskazań warto zastosować jonizację wapniowa gdyż znacząco przyspiesza ona zrost kostny.

Czasami zdarza się, że zrost kości jest utrudniony, a cały proces jej regeneracji znacznie się wydłuża. Warto sobie w takim wypadku pomóc. Dzięki nowoczesnej technologii i laseroterapii, którą dysponuje, nie trzeba już czekać tak długo, aż kość sama się zrośnie. Światło lasera skutecznie wspomaga i przyspiesza zrost kości. Dzieje się tak dlatego, że światło lasera emituje energię działającą na poziomie atomu, przemieszczając elektrony na jego orbitach. Promieniowanie lasera wywołuje fizjologiczne odruchy układu naczyniowego skóry, co poprawia jej ukrwienie i pobudza procesy metaboliczne i wywołuje reakcje w narządach wewnętrznych. Ma to wpływ na zwiększenie przepływu krwi, uaktywnia działanie szpiku kostnego, podnosi stężenie adrenaliny, histaminy i serotoniny, co jest mechanizmem działania przeciwbólowego.  Pobudzane w ten sposób kości zrastają się szybciej i są mocniejsze, a czas rekonwalescencji znacznie skrócony.

Do klasycznych badań nad skutecznością zastosowania zmiennego pola magnetycznego, w przypadku opóźnionego zrostu kostnego, należą obserwacje Bassetta, Pillsa i Pawluka. Jako pierwsi opublikowali wyniki badań przeprowadzonych z udziałem pacjentów, u których nie udało się uzyskać zrostu kostnego metodami tradycyjnej osteosyntezy i którym w większości groziła amputacja kończyny. Wśród grupy 29 pacjentów zastosowali oni pole magnetyczne (75 Hz) przez okres jednego miesiąca. Po tym czasie stwierdzono uzyskanie zrostu kostnego u 25 obserwowanych pacjentów.

 

Bassett przeprowadził również badanie z udziałem 125 pacjentów z opóźnianym zrostem kostnym. Zostali oni poddani leczeniu wyłącznie za pomocą zmiennego pola magnetycznego, generowanego za pomocą specjalnie przygotowanych do tego celu cewek indukcyjnych. Początkowo leczenie prowadzono w warunkach pełnego odciążenia w opatrunku gipsowym. Gdy na podstawie zdjęcia rentgenowskiego stwierdzono zwiększenie gęstości kości w obrębie szczeliny złamania, długi gips zastępowano krótkim i rozpoczynano wprowadzanie ćwiczeń w minimalnym obciążeniu (dotykanie piętą do podłoża) w celu zwiększania efektu piezoelektrycznego. Następnie, w przypadku osiągnięcia przez pacjenta silniejszego zrostu, potwierdzonego w badaniu radiologicznym, wprowadzano częściowe obciążenie kończyny, sukcesywnie zwiększając ciężar. Przeciętny czas leczenia wynosił 5, 2 miesiąca. Udało się wyleczyć 87% pacjentów. Sukces terapeutyczny nie był zależny od wieku i płci osoby badanej, czasu, który upłyną między incydentem złamania a wdrożeniem leczenia, liczby wcześniejszych zabiegów operacyjnych oraz ewentualnej infekcji w miejscu poddawanym leczeniu. Wniosek: zastosowanie zmiennego pola magnetycznego w przypadku opóźnionego zrostu kostnego, w znacznym stopniu przyczynia się do uzyskania poprawy i powinno być stosowane w przypadku tej jednostki chorobowej.

 

Również do klasycznych, należą badania Heckmana, który w ciągu miesiąca terapii zmiennym polem magnetycznym uzyskał zrost u 64, 4% spośród 149 pacjentów. Gdy czas terapii został wydłużony do trzech miesięcy, odsetek wyleczeń wzrósł do 85%. Jak wspomniano powyżej, przytoczone działania należą do klasyki badań nad wpływem zmiennego pola magnetycznego na leczenie opóźnionego zrostu. Z punktu widzenia dzisiejszej metodologii badań naukowych, nie spełniają one jednak kryteriów najwyższej wiarygodności naukowej. Mimo to w ostatnich latach pojawiło się kilka ciekawych badań, spełniających te wymagania. Były to badania z podwójnym zaślepieniem, z wykorzystaniem randomizacji, z próbą kontrolną, zastosowaniem placebo oraz z niezależną oceną wyników badań przez ekspertów, którzy nie wiedzieli czy oceniają uczestników grupy kontrolnej, czy badawczej. Badania te potwierdziły skuteczność zastosowania zmiennego pola elektromagnetycznego w leczeniu opóźnionego zrostu. Ich wyniki zostały przytoczone poniżej.

 

Sharrard przeprowadził randomizowane, podwójnie zaślepione badanie z wykorzystaniem grupy badawczej oraz grupy kontrolnej, u której zastosowano placebo. W badaniu uczestniczyło 45 osób: 20 w grupie badawczej z wykorzystaniem terapii za pomocą zmiennego pola magnetycznego oraz 25 osób w grupie kontrolnej. Wszystkie przebadane osoby spełniały kryteria braku zrostu (zrostu opóźnionego). Następnie przez 12 tygodni, zostały one poddane terapii zmiennym polem magnetycznym (grupa badawcza) lub oddziaływaniu placebo — przy wyłączonym aparacie (grupa kontrolna). Po zakończeniu badania pacjenci po raz kolejny poddawani byli niezależnej ocenie radiologicznej. Wyniki radiologiczne klasyfikowano według czterech kategorii: uzyskany całkowity zrost kostny, prawdopodobny całkowity zrost kostny, w trakcie zrostu kostnego, brak zmian w kierunku zrostu kostnego. W grupie badawczej trzy osoby uzyskały pełny zrost kostny, dwie osoby — prawdopodobny zrost kostny, pięć osób znajdowało się w fazie zrostu kostnego, natomiast dziesięć osób nie uzyskało zrostu. W grupie kontrolnej żadna osoba nie uzyskała zrostu kostnego, jedna osoba uzyskała prawdopodobny całkowity zrost kostny, trzy osoby znajdowały się w trakcie zrostu kostnego, natomiast u siedemnastu osób nie zaobserwowano żadnych zmian w kierunku uzyskania zrostu kostnego. Pozostałe osoby nie spełniły warunków badania i zostały wykluczone z analizy. Badanie wykazało istotną statystycznie różnicę między grupą kontrolną a grupą badawczą (p=0,002). Wniosek: zmienne pole magnetyczne jest skuteczne w przypadku leczenia opóźnionego zrostu kostnego.

 

Scott i King przeprowadzili podwójnie zaślepione badanie z udziałem grupy kontrolnej, w celu zbadania skuteczności oddziaływania zmiennym polem elektromagnetycznym przy leczeniu opóźnionego zrostu kostnego. W badaniu wzięły udział 23 osoby, w analizach uwzględniono 21 uczestników. W grupie badawczej zastosowano oddziaływanie polem magnetycznym (10 osób), natomiast grupa kontrolna (11 osób) poddawana była efektowi placebo przy wyłączonym aparacie. Po zakończeniu badania, wyniki oceniane były przez niezależnego radiologa oraz chirurga. W grupie badawczej sześć z dziesięciu osób uznano za wyleczone, natomiast żadna osoba z grupy kontrolnej nie uzyskała zrostu kostnego. Zaobserwowano istotną statystycznie różnicę między osobami z grupy kontrolnej i grupy badawczej (na poziomie p=0,004). Wniosek: zmienne pole magnetyczne jest skuteczne w przypadku leczenia zrostu opóźnionego.

 

W badaniu Simonsa uczestniczyły 34 osoby, u których nie wystąpił zrost kostny w obrębie kości piszczelowej, w przeciągu roku od doznanego złamania. Uczestnicy w sposób losowy (randomizacja) zostali przydzieleni do grupy badawczej (z wykorzystaniem zmiennego pola magnetycznego, aplikowanego za pomocą cewki indukcyjnej) oraz do grupy kontrolnej (poddawanej oddziaływaniu placebo z wyłączonym aparatem). Badanie prowadzone było przez okres sześciu miesięcy. Po upływie każdego miesiąca, uczestnicy byli oceniani przez niezależnych radiologów. 24 osoby uzyskały zrost kostny: w grupie badawczej zrost kostny uzyskało 89% badanych osób, natomiast w grupie kontrolnej 50% badanych. Różnica między grupą badawczą a grupą kontrolną, okazała się być istotna statystycznie (p=0,02). Wniosek: zmienne pole magnetyczne jest skuteczniejsze, niż oddziaływanie placebo w przypadku leczenia opóźnionego zrostu kostnego.

Po uzyskaniu zrostu kostnego zapraszamy do uruchomienia kończyny terapią manualną.

www.fizjotechnologia.com/dziedziny-fizjoterapii/magnetoterapia/magnetoterapia-zastosowanie-pola-magnetycznego-w-utrudnionym-zroscie-kostnym.html
www.laserowezabiegi.pl/laserowe-wspomaganie-zrostu-kosci/