REHABILITACJA SZYI I KARKU. BÓL I URAZY SZYI I KARKU: OBJAWY, LECZENIE I REHABILITACJA

Ból szyi utrudnia codzienne funkcjonowanie, gdyż ogranicza ruch głowy. Odczuwany dyskomfort często dotyczy jednej strony szyi. Jakie są najczęstsze przyczyny bólu szyi? Jak masaż i rehabilitacja wpływają na ból szyi? Jak można leczyć ból szyi?

Ból szyi – przyczyny

Ból szyi może być jednym z objawów nieodpowiedniego ułożenia naszego ciała podczas snu. Dyskomfort ten jest również konsekwencją długiego siedzenia w jednej pozycji np. przy komputerze, podczas oglądania telewizji itp. Ból szyi może być również przyczyną małej aktywności fizycznej. Podczas wykonywania codziennych czynności, słabe i mało elastyczne mięśnie po prostu się nadwyrężają. Naciągnięcie mięśni szyi może nastąpić podczas gwałtownego ruchu.

 

Przyczyny:

  • zmiany zwyrodnieniowe,
  • uraz kręgosłupa np. typu whiplash (“smagnięcie biczem”),
  • dyskopatia,
  • rwa barkowa,
  • wzmożone napięcie mięśni,
  • wady postawy.

Uczucie sztywnego i obolałego karku to jedne z głównych objawów zmian zwyrodnieniowych. Problemy w obrębie odcinka szyjnego dotykają wszystkich, coraz częściej bez względu na wiek czy aktualny poziom naszej aktywności fizycznej. Zmiany zwyrodnieniowe są powszechną przypadłością, która już od jakiegoś czasu jest postrzegana raczej jako kolejne schorzenie cywilizacyjne.

Czym są zmiany zwyrodnieniowe?

Artroza to schorzenie będące wyrazem zaburzonej równowagi pomiędzy naturalnym procesami syntezy i rozpadu chrząstki stawowej. Niedostateczna produkcja nowej chrząstki skutkuje postępującym osłabieniem struktury wszystkich połączeń stawowych oraz jej przedwczesnym zużyciem. W połączeniu z toczącym się stanem zapalnym stawu prowadzi do powstawania drobnych wyrośli kostnych – osteofitów – stanowiących jawny dowód na obecność zaawansowanego procesu zwyrodnieniowego. Zmiany w pierwszej kolejności rozwijają się w obrębie najbardziej eksploatowanych stawów międzywyrostkowych . Podobnie jest oczywiście z całym kręgosłupem stanowiącym oś całego szkieletu i pełniącego fundament amortyzacji dla ciała. W jego przypadku zmiany zwyrodnieniowe mogą obejmować praktycznie każdą część kręgów, jednak najczęściej dotyczą:

  • krążków międzykręgowych
  • trzonów kręgowych (tzw. spondyloza)
  • stawów międzykręgowych (tzw. spondyloartroza)

Zwyrodnienie kręgosłupa szyjnego – przebieg choroby, objawy

Zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa rozwijają się latami, dlatego ich początek może mieć miejsce na długo przed pojawieniem się pierwszych objawów. Z jednej strony artroza może być wyrazem naturalnego procesu starzenia się organizmu, którego następstwem jest osłabienie wytrzymałości chrząstki stawowej i nasilenie jej degradacji (np. osteoporoza, zmiany menopauzalne, ZZSK). Z drugiej może być efektem nieprzestrzegania zasad prawidłowej postawy ciała, znacznego ograniczenia aktywności ruchowej, nadmiernej masy ciała i długotrwałej pracy przy biurku czyli szeroko pojętego złego trybu życia. Zaburzenie naturalnych warunków anatomiczno-funkcjononalnych (np. skolioza, płaskostopie, plecy płaskie) sprzyja przedwczesnemu zwyrodnieniu stawów kręgosłupa.

 

Początek zmian zwyrodnieniowych jest zwykle łagodny, wręcz niezauważalny i ledwo odczuwalny dla chorego. Z biegiem czasu stan chrząstki ulega pogorszeniu, co powoduje stopniowy odzew ze strony organizmu. Pierwszym sygnałem są dolegliwości bólowe, zazwyczaj promieniujące od odcinka szyjnego do kończyny górnej, w której to obrębie często pojawiają się zaburzenia czuciowe. W przypadku rąk może nastąpić spadek siły mięśniowej i upośledzenie niektórych czynności manualnych. Pacjenci często skarżą się na ograniczoną ruchomości odcinka szyjnego. Zmiany zwyrodnieniowe to także częsta przyczyna  intensywnych bólów głowy ze współtowarzyszącymi zaburzeniami widzenia, problemami koordynacyjnymi, czy trudnościami z utrzymaniem równowagi.

Zwyrodnienie kręgosłupa szyjnego – rehabilitacja

Proces rehabilitacji zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa ma charakter kompleksowy i w proporcjonalnym stopniu wykorzystuje terapeutyczne właściwości ruchu oraz szerokiej gamy czynników fizykalnych. Praca z pacjentem przy pomocy różnego rodzaju bodźców pozwala lepiej przeciwdziałać występującym objawom. Pamiętajmy jednak, że postępujące zmiany nie są  do cofnięcia. Dlatego zadaniem fizjoterapeutów jest przede wszystkim pomoc pacjentom w komfortowym i bezpiecznym funkcjonowaniu każdego dnia.

 

Fizykoterapia w obrębie odcinka szyjnego jest ukierunkowana przede wszystkim na poprawę stanu osłabionych mięśni oraz złagodzenie utrzymujących się dolegliwości bólowych. W tym celu można wykorzystać wszelkiego rodzaju zabiegi z zakresu elektroterapii (galwanizacja, jonoforeza, TENS), światłolecznictwa (promieniowanie laserowe, naświetlania sollux), a w niektórych przypadkach posiłkować się metodami z zakresu lecznictwa uzdrowiskowego (np. balneoterapia z terapeutycznymi właściwościami borowiny, hydroterapia w formie masaży wodnych). Tak przygotowany kręgosłup szyjny może zostać poddany bardziej złożonej terapii. Część fizjoterapeutów decyduje się na wykorzystanie technik leczenia manualnego i poprzez ruchy manipulacyjne bądź mobilizujące, pozwalają na przywrócenie lepszej funkcjonalności stawów. Inni mogą zastosować suche igłowanie do zneutralizowania bolesnych punktów spustowych i poprawy zaburzonego odżywiania tkankowego. Duże grono terapeutów wykorzystuje w swojej pracy elementy masażu klasycznego, wspiera wypracowane rezultaty kinesiotapingiem oraz stosuje podstawowe ćwiczenia z zakresu kinezyterapii, które pozwalają na poprawę zakresu ruchomości i przywrócenie właściwego balansu mięśniowego.

Jak leczyć zmiany zwyrodnieniowe odcinka szyjnego?

Doświadczony fizjoterapeuta w badaniu potrafi dość dokładnie określić segment a nawet i staw który generuje te konkretne dolegliwości bólowe spowodowane zmianami zwyrodnieniowym. Malutkie stawy międzywyrostkowe (tak jak i duże stawy jak na przykład kolanowy) może zmobilizować, zmanipulować czy też poprawić ślizgi tak, by przywrócić prawidłową ruchomość w kręgosłupie. W tym celu wykonuje się terapię manualną takimi metodami jak:

  • Terapia manualna wg koncepcji Maitland,
  • Terapia manualna wg koncepcji Kaltenborn-Evjenth,
  • Terapia manualna wg koncepcji szkoły niemieckiej,
  • Metodę Mc Kenzie.

Bardzo dobre efekty leczenia uzyskuje się po przez wprowadzenia zabiegów fizykalnych w zależności od stanu pacjenta i aktualnego procesu choroby.

W stanie ostrym stosowane są metody takie jak:

– prądy TENS o wysokiej częstotliwości, celem silnego działania przeciwbólowego

-krioterapia, celem blokowania receptorów bólowych i przekrwienia bolesnych pleców

 

 W stanie przewlekłym bardzo dobrze sprawdzają się metody takie jak:

-laser, celem biostymulacji nowej tkanki do zastąpienia uszkodzonej w wyniku choroby

-pole magnetyczne, celem wytworzenia nowych naczyń włosowatych dostarczających składników odżywczych przeciw bólowych i przeciw zapalnych

-fonoforeza, celem mikromasażu tkanek zwłókniałych, nieelastycznych z jednoczesnym podawaniem leku przeciwbólowego i przeciwzapalnego

-sollux, celem przekrwienia okolicy dostarczenia składników odżywczych i obniżenia napięcia mięśniowego

 

Podstawą jest jednak odtworzenie nawyku bądź nauczenie zasad prawidłowej postawy ciała. Właściwe ustawienie głowy, jak i wyrównanie liniowości struktur całej sylwetki, pozwala w znaczącym stopniu ograniczyć ryzyko nawrotów dolegliwości bólowych i poprawić codzienne funkcjonowanie pacjentów. Warto, aby fizjoterapeuci po zakończonej pracy w gabinecie instruowali swoich podopiecznych o zasadach ergonomii pracy i tzw. szkole prostych pleców. Autoterapia pacjentów poprzez samodzielne wykonywanie ćwiczeń korekcyjnych w domowym zaciszu może pozwolić na utrwalenie wypracowanych rezultatów na długi czas.

Whiplash- urazy o charakterze smagnięcia biczem np. urazy komunikacyjne

Niewątpliwie wraz z rozwojem komunikacji zwiększa się ryzyko kolizji i wypadków. Podczas wypadku komunikacyjnego możemy doznać szereg urazów oraz uszkodzeń np. złamania kończyn, uszkodzenia kręgosłupa, zwichnięcia, stłuczenia, otarcia. Wspomniane urazy stanowią coraz częstszy problem diagnostyczny i rehabilitacyjny.

 

Jaki jest mechanizm powstawania zespołu smagnięcia biczem?

Do powyższego urazu odcinka szyjnego dochodzi w wyniku bardzo szybkiego, bezwładnego ruchu głową, który przypomina ruch smagnięcia biczem.

Jak już zostało wspomniane do tego typu urazów najczęściej dochodzi w wyniku wypadków komunikacyjnych, kiedy to na odcinek szyjny kręgosłupa oddziaływują duże przeciążenia zgięciowo-wyprostne, których mechanizm powstawania wiąże się z gwałtownymi zmianami przyspieszenia.

W trakcie urazu na tułów pasażera oddziałuje bardzo silne szarpnięcie w jednym kierunku, podczas gdy głowa odgina się w kierunku przeciwnym do ruchu tułowia. W drugiej fazie wypadku, już po wygaśnięciu wspomnianych sił, dochodzi do ponownego szarpnięcia głowy- tym razem w kierunku przeciwnym. W rezultacie dochodzi do urazu zgięciowego lub wyprostnego w zależności od ruchów głowy. Sprawa się może jeszcze bardziej skomplikować kiedy pasażerowie ze sobą rozmawiają i mają skręcone głowy.

Należy jednak pamiętać, że z podobnym mechanizmem mamy do czynienia również podczas skoków do zbyt płytkiej wody lub po skorzystaniu z przejażdżek kolejkami w wesołych miasteczkach. W takich sytuacjach również dochodzi do pojawienia się nienaturalnego, gwałtownego bezwładnego ruch zgięciowo-wyprostnego głowy, co determinuje powstanie urazu odcinka szyjnego kręgosłupa.

 

Objawy uszkodzenia odcinka szyjnego kręgosłupa typu whiplash

Uraz odcinka szyjnego typu smagnięcie biczem obejmuje szereg dolegliwości, do których należą m.in.:

  • dolegliwości bólowe szyi-głównie karku oraz głowy, ale i w okolicy stawów skroniowo-żuchwowych
  • ograniczenie ruchomości w odcinku szyjnym,
  • zaburzenia widzenia trwające nawet do pół roku (u 40% poszkodowanych)

 

Uszkodzenie odcinka szyjnego typu whiplash- rehabilitacja

Program rehabilitacji dobierany jest indywidualnie do każdego pacjenta w zależności od stopnia urazu. Zespół smagnięcia biczem może być określany wg. czterostopniowej skali.

Stopień najniższy charakteryzuje się brakiem objawów i dolegliwości bólowych , które w zależności od stopnia intensywności pojawiają się w przypadku urazu typu I lub II. Najwyższy, IV stopień urazu oprócz dolegliwości bólowych karku oraz układu mięśniowo-szkieletowego obejmuje również złamania oraz przemieszczenia elementów kostnych.

Mając na uwadze powyższe informacje w czasie wizyty diagnostycznej fizjoterapeuta dobiera program rehabilitacji w oparciu o szczegółowy wywiad z pacjentem oraz odpowiednie badanie. Rehabilitacja po urazie odcinka szyjnego typu whiplash może obejmować delikatne mobilizację, terapię manualną tkanek miękkich, techniki powięziowe, taping, suche igłowanie, ćwiczenia koncentryczne, ekscentryczne oraz izometryczne.

Bardzo dobre efekty leczenia uzyskuje się poprzez wprowadzenie zabiegów fizykalnych w zależności od stanu pacjenta i aktualnego procesu choroby.

 

W stanie ostrym stosowane są metody takie jak:

-prądy TENS o wysokiej częstotliwości, celem silnego działania przeciwbólowego

-krioterapia, celem blokowania receptorów bólowych i przekrwienia bolesnych pleców

 

 W stanie przewlekłym bardzo dobrze sprawdzają się metody takie jak:

-laser, celem biostymulacji nowej tkanki do zastąpienia uszkodzonej w wyniku urazu,

-pole magnetyczne, celem wytworzenia nowych naczyń włosowatych dostarczających składników odżywczych przeciw bólowych i przeciw zapalnych

-fonoforeza, celem mikromasażu tkanek zwłókniałych, nieelastycznych z jednoczesnym podawaniem leku przeciwbólowego i przeciwzapalnego

-sollux, celem przekrwienia okolicy dostarczenia składników odżywczych i obniżenia napięcia mięśniowego

Jak uśmierzyć ból w odcinku szyjnym?

Ból w odcinku szyjnym, drętwienie kończyn górnych i nudności – to tylko niektóre z objawów dyskopatii szyjnej. Schorzenie to, nazywane dziś chorobą cywilizacyjną, powstaje najczęściej wskutek zwyrodnienia krążków międzykręgowych. Towarzyszące mu dolegliwości mogą doprowadzić do obniżenia sprawności i komplikacji w codziennym funkcjonowaniu. Szybka diagnoza i skuteczne leczenie jest podstawą w walce z bólem.

Dyskopatia – pierwsze objawy

Dyskopatia szyjna jest chorobą, która dotyka dziś głównie młodych osób. Mówi się także, że to problem „ludzi siedzących”, a za niektóre z jej przyczyn uznaje się niezdrowy tryb życia, nieodpowiednią dietę oraz stres.

Ostry i nagły ból może promieniować do kręgosłupa. Dyskopatia objawia się przeważnie drętwieniem, mrowieniem, kłuciem, czy mdłościami. W przypadku tych oraz innych symptomów warto niezwłocznie wybrać się do fizjoterapeuty, który przez wywiad i wprowadzenie odpowiedniej diagnostyki manualnej i ewentualnie  kilku wnikliwym badaniom będzie w stanie przygotować plan leczenia i skutecznej rehabilitacji.

Dyskopatia szyjna – diagnoza i leczenie

W diagnostyce obrazowej dyskopatii szyjnej wykorzystywane są:

-badanie RTG,

-tomografia komputerowa,

-rezonans magnetyczny kręgosłupa.

Jeżeli wspomniane metody potwierdzą wcześniejsze hipotezy, fizjoterapeuta zadecyduje o dalszym działaniu.

Pierwszym krokiem w walce z dyskopatią szyjną jest leczenie zachowawcze, prowadzone poprzez podawanie leków farmakologicznych. Mowa tu przede wszystkim o lekach przeciwbólowych, lekach przeciwzapalnych oraz lekach rozluźniających mięśnie.

Pomocne może być założenie kołnierza ortopedycznego, który pozwoli na unieruchomienie odcinka szyjnego kręgosłupa na czas ostrego przebiegu choroby.

Specjaliści mogą zaproponować wyciąg szyjny, który pozwoli na odciążenie kręgosłupa oraz zwiększenie przestrzeni międzykręgowych. Rozwiązaniem jest też odpowiedni masaż lub dopasowany do danego przypadku zabieg, np. ciepłolecznictwo.

Rehabilitacja Dyskopatii – Przepuklina krążka międzykręgowego PKM

Doświadczony fizjoterapeuta w badaniu potrafi dokładnie określić segment który generuje te konkretne dolegliwości bólowe spowodowane dyskopatią. Terapia polega na centralizacji krążka miedzykręgowego, zmniejszeniu jego obrzęku i ustabilizowanie go na właściwym miejscu. W tym celu wykonuje się terapię manualną takimi metodami jak:

-terapia manualna wg koncepcji Maitland,

-terapia manualna wg koncepcji Kaltenborn-Evjenth,

-terapia manualna wg koncepcji szkoły niemieckiej,

-metoda McKenzie.

Bardzo dobre efekty leczenia uzyskuje się po przez wprowadzenia zabiegów fizykalnych w zależności od stanu pacjenta i aktualnego procesu choroby.

W stanie ostrym stosowane są metody takie jak:

-prądy TENS o wysokiej częstotliwości, celem silnego działania przeciwbólowego

-ultraelektrofonoforezę – jest to połączenie aż 4 zabiegów w jednym tj.:  leczenie prądem zmiennym (celem zmniejszenia dolegliwości, odżywienie i stymulacja uciśniętego nerwu); wprowadzenie leku przeciwbólowego i przeciwzapalnego poprzez prąd stały i wpychanie go do ciała po przez ultradźwięki; mikromasaż tkanek (mający na celu dzianie mechaniczne – odkształcanie tkanki, termiczne – rozszerzenie naczyń krwionośnych z dostarczeniem tlenu i wypłukanie mediatorów zapalnych).

 W stanie przewlekłym bardzo dobrze sprawdzają się metody takie jak:

-laser, celem biostymulacji nowej tkanki do zastąpienia uszkodzonej w wyniku choroby, synteza nowych włókien kolagenowych

-pole magnetyczne, celem wytworzenia nowych naczyń włosowatych dostarczających składników odżywczych przeciw bólowych i przeciw zapalnych

-fonoforeza , celem mikromasażu tkanek zwłókniałych nie elastycznych z jednoczesnym podawaniem leku przeciwbólowego i przeciw zapalnego

-sollux, celem przekrwienia okolicy dostarczenia składników odżywczych i obniżenia napięcia mięśniowego

-prądy interferencyjne, celem obniżenia napięcia mięśniowego i odżywienia tkanek.

Jeżeli wspomniane wyżej metody nie przynoszą oczekiwanych skutków, lekarz może podjąć decyzję o przeprowadzeniu operacji. Najczęściej wiąże się to z całkowitym bądź częściowym usunięciem uszkodzonego dysku. Współczesna medycyna oferuje też mało inwazyjne zabiegi, pozwalające na zastosowanie implantów, która odtwarza elastyczność i ruchomość usuniętego dysku. Do najczęściej wykonywanych operacji zalicza się MED (mikroendoskopową dyscektomię), PLLD (przeskórną laserową dekompresję dysku) oraz IDET (termonukleoplastykę).

Dyskopatia szyjna – profilaktyka

Istnieje kilka prostych i skutecznych zasad, które mogą uchronić przed problemami z kręgosłupem, wzmocnią go i powstrzymać rozwój dyskopatii. Wymienia się tu między innymi:

-unikanie przeciążeń w obrębie kręgosłupa szyjnego

-prowadzenie aktywnego trybu życia

-odpowiednia dieta

-wykonywanie ćwiczeń wzmacniających mięśnie szyi

-prawidłowa pozycja podczas snu

-unikanie pozycji zgarbionej i wysuwania głowy do przodu

-rezygnacja ze spędzania czasu przed komputerem

Rwa barkowa, brachialgia lub neuralgia barkowa to obok rwy kulszowej czy rwy udowej jeden z tzw. korzeniowych zespołów bólowych (“korzonków”). Objawy o charakterze rwy mogą rozwijać się w obrębie  każdego nerwu  powodować równie uciążliwe dolegliwości bólowe. Tym razem przedstawiamy kolejną przypadłość, która jest częstym powodem do skorzystania z fachowej rehabilitacji neurologicznej.

Przyczyny rwy barkowej

Starając się stworzyć krótki opis problemu rwy barkowej (określanej również jako rwa ramienna), najłatwiej napisać o zespole chorobowym, który odznacza się dolegliwościami bólowymi promieniującymi od karku do okolicy ramienia. Stamtąd ból często biegnie wzdłuż całej kończyny górnej, a niekiedy może też obejmować przednią powierzchnię łopatki. Warto mieć świadomość, że termin rwy barkowej jest bardzo ogólny. Niezbędne jest dokładne określenie miejsca występowania dysfunkcji. Może być to zmiana zwyrodnieniowa w obrębie odcinka szyjnego, a także związanego z tym ucisku korzeni nerwowych. Z tej perspektywy rwa okazuje się nie do końca wystarczającym pojęciem i wówczas wspomina się o radikulopatii szyjnej bądź stanie zapalnym korzeni szyjnych. Problemem generującym objaw rwy barkowej może być także zespół mięśni pochyłych szyi, nieprawidłowa postawa z uciskiem żebra i obojczyka na przebiegu nerwu.

Wśród pozostałych przyczyn rwy barkowej wyróżniamy:

-zaburzenia hormonalne – mogą one np. powodować zmiany w strukturze kości

-przeciążenia, czy to od długotrwałej ciężkiej pracy fizycznej, czy od siedzenia w jednej pozycji (przed komputerem) przez długie godziny

-neuralgię – czyli nerwoból

-nowotwór

Rwa barkowa – objawy i ich topografia

Głównymi objawami są oczywiście dolegliwości bólowe. Te zazwyczaj nasilają się w porze porannej, a zwłaszcza po przebudzeniu ze współtowarzyszącą sztywnością. W zależności od zajętego korzenia (C5 – C8) ból promieniuje do określonych obszarów ciała. W części przypadków pacjent może odczuwać nieprzyjemne parestezje (dla korzeni C6 – C8). Większość sytuacji z aktywną rwą ramienną może prowadzić do niedowładu mięśni: naramiennego, ramienia i przedramion. Pacjenci często borykają się z problemami zaburzeń czucia, osłabienia odruchów czy przykurczonych mięśni karku. Przebiegowi rwy ramiennej może towarzyszyć całkowite lub częściowe uszkodzenie korzeni nerwowych, zwłaszcza dla poziomów C6 i C7.

Diagnostyka – jak rozpoznać rwę barkową?

Oprócz przeprowadzenia wywiadu z pacjentem niezbędne jest wykonanie badania podmiotowego, które pozwoli na dokładniejszą diagnostykę aktualnego stanu poszkodowanego. Fizjoterapeuta w trakcie jego wykonywania może wykonać testy napięciowe dla poszczególnych nerwów i ocenić objawy.  Podwyższony tonus i skrócenie mięśni obrębu szyi, ograniczenie ruchomości odcinka szyjnego, osłabienie odruchów, wyraźne zaburzenia czucia wzdłuż przebiegu zajętego nerwu oraz obecność dolegliwości bólowych w dole nadobojczykowym. Badania obrazowe z zakresu MRI i RTG stanowią najlepszą metodę na potwierdzenie postawionej diagnozy o rwie barkowej.

Rola rehabilitacji w leczeniu rwy ramiennej

W sytuacjach niezwykle dużego ucisku struktur nerwowych należy skorzystać z leczenia operacyjnego. Wówczas pacjent decyduje się na zabieg chirurgiczny, który w większości przypadków polega na odbarczeniu drażnionego korzenia nerwowego. Przyczynami ucisku mogą być m.in. osteofity (narośla kostne, które są wytworem postępujących zmian zwyrodnieniowych), przesunięte jądro miażdżyste (bądź wszelkie inne patologie wpisujące się w szeroki termin dyskopatii) czy obecność stanu zapalnego. W innych sytuacjach może nastąpić wspomniane przerwanie ciągłości korzeni nerwowych. Wówczas chirurg sam decyduje o ostatecznym sposobie jej przywrócenia. Rwa barkowa nie jest jednak częstym powodem interwencji chirurgicznych. Większość przypadków daje dobre rokowania, oczywiście przy odpowiednio szybkim wdrożeniu rehabilitacji ruchowej.

Rwa ramienna leczenie

Po przebytej operacji pacjent powinien udać się na kompleksową fizjoterapię. Podobnie zresztą jak osoby z nieoperacyjną rwą barkową. Podobnie jak w przypadku rwy kulszowej, tak samo i tutaj istotne znaczenie będą miały neuromobilizacje. Terapeuci wykorzystują wszelkie metody, które są ściśle skoncentrowane na przeciwdziałaniu dolegliwości bólowych mających podłoże w strukturach kręgosłupa. Podstawą fizjoterapii są przede wszystkim ćwiczenia ruchowe. One pozwolą na zmniejszenie ewentualnych dysproporcji w zakresie siły mięśniowej, a także umożliwią przeciwdziałanie patologicznym wzorcom ruchowym.

W roli uzupełnienia warto wykorzystać zabiegi z zakresu fizykoterapii, które przysłużą się do wstępnego złagodzenia dolegliwości bólowych. Zabiegiem na który warto zwrócić szczególną uwagę jest ultraelektrofonoforezę – jest to połączenie aż 4 zabiegów w jednym. Wprowadzenie leku przeciwbólowego i przeciwzapalnego poprzez prąd stały i wpychanie go do ciała poprzez ultradźwięki. Mikromasaż tkanek mający na celu dzianie mechaniczne – odkształcanie tkanki, termiczne – rozszerzenie naczyń krwionośnych z dostarczeniem tlenu i wypłukanie mediatorów zapalnych.  W przypadku elektroterapii będą to prądy diadynamiczne i typu TENS, oprócz nich można dodatkowo zastosować diatermię krótkofalową oraz terapeutyczne właściwości ultradźwięków. Podobnie jak w innych sytuacjach, tak i w przypadku rwy barkowej wymaga się odpowiedniego zaangażowania samego pacjenta w pracę nad efektami rehabilitacji. Dlatego sumiennie i systematycznie powinien realizować autoterapię w domu, po uprzedniej konsultacji z prowadzącym go fizjoterapeutą.

Bibliografia
https://portal.abczdrowie.pl/bol-szyi-przyczyny-masaz-rehabilitacja-leczenie
https://openmedical.pl/zwyrodnienie-kregoslupa-szyjnego-przyczyny-objawy-i-rehabilitacja/
Źródło: zdrowie.tvn.pl/a/jakie-sa-objawy-zwyrodnienia-kregoslupa-szyjnego
https://osteopatia-warszawa.pl/urazy-kregoslupa-szyjnego-whiplash/
https://openmedical.pl/rwa-barkowa-ramienna-przyczyny-objawy-leczenie-i-rehabilitacja/